Heldré in Istanbul

Na Heldré in Amerika, volgde vorig weekend ook episode 2: Heldré in Istanbul! Wederom een blitsbezoek, maar na Sultanahmet, Beyoglu en een paar andere wijken bezocht te hebben onder leiding van twee topgidsen was Heldré niet langer Istanbulleek, hoera!
We bezochten de bekendste bezienswaardigheden (Topkapi palace, Aya Sophia, Blue Mosque etc), proefden van heel wat Turkse lekkernijen (kaymak met honing, echt kebabvlees, baklava), ontsnapten samen uit een (niet zo geslaagde maar daarom des te grappige) escape room, namen de ferry naar Azië (waar zaten die dolfijnen?!) en veel meer. Een geslaagd tripje dat een heel leuke traditie aan het worden is. Geniet u even mee:

 

#nowine #tochwel #sexyboot #iedereendraagtdieschoenen #waarisdatterras?! #posers #groeneknop #vetzak #mystery #garnalen #buikjevol #navigatiemeister #lightbox #thankful

Advertenties

Big sis visiting

Na little sis eind oktober, bracht ook big sis (+ schoonbroer) vorig weekend een bezoekje aan Istanbul. Ik haalde hen donderdagnacht op aan de luchthaven, en samen met R toonde ik hen Istanbuls topsights en onze favoriete plekjes. Hoewel het weer sinds onze aankomst hier nog nooit zo slecht was geweest (gietende regen op vrijdag en barre temperaturen op zaterdag), maakten we er een drukke, gezellige, leerrijke en smakelijke 2.5 dagen van. Een kort fotoverslag!

 

Is this still Istanbul?

Een aantal dagen geleden verloor ik mijn hart aan Kuzguncuk.
R moest werken, enkele vrienden waren ziek en zo gebeurde het dat ik op een zonnige zondag alleen de ferry naar Azië nam. De ferrytocht op zich was mooi, maar Kuzguncuk zelf overtrof al mijn verwachtingen. Geen duwende mensen, geen toeterende auto’s, bomen, gras, rust! Is this still Istanbul? vroeg ik me af.
Kuzguncuk bleek met zijn smalle straatjes en vele gekleurde Ottomaanse huizen zeer fotogeniek, getuige ook de vele koppels die er hun trouwfoto’s kwamen nemen.
Gezellig kuieren langs de Bosphorus, rustig thee drinken in één van de kleine cafeetjes, of rondhangen in de gemeenschapstuin in het gezelschap van een horde straatkatten en -honden… het leven in de grootstad leek stil gestaan te hebben in Kuzguncuk. Mensen begroetten elkaar en mij nog op straat (dat was van Buffalo geleden) en ware het niet dat ik de taal nog niet echt machtig ben, ik zou terstond een klapke met hen hebben willen doen. Het was een zalig namiddagje buiten, weg van al mijn schermen en weg van de drukte. Hier kom ik terug. 

 

Foreign Women of Istanbul

Een aantal weken na mijn aankomst hier in Istanbul kwam ik via een kennis uit op de gesloten Facebook-groep Foreign Women of Istanbul. Na mezelf kort even voorgesteld te hebben, accepteerde één van de admins mijn verzoek en werd ik lid van de uitgebreide FWOI-community.  Foreign Women of Istanbul -de naam zegt het zelf- verenigt maar liefst 5.622 foreign women in Istanbul. De groep is bedoeld als steun en toeverlaat, maar ook als informatiebron, ontmoetingsplaats of ventilatiekanaal. Een bende vrouwen bijeen, komt niet goed, hoor ik jullie denken ; ). Niets is echter minder waar en het is best een warm en nobel initiatief: iemand stelt een prangende vraag of deelt een frustrerende ervaring en meteen reageren tientallen virtuele vrienden op de post. ‘Global warming’ zou er welhaast een tweede betekenis bij krijgen!
Ikamet-problemen (= verblijfsvergunning) zijn zowat het meest voorkomend, want o ja, we’ve all been there. Welcome to Turkish efficiency part 2999! Verder wordt er naarstig gezocht naar goede dokters of ziekenhuizen, bepaalde ingrediënten (zure room bv.) of simpelweg things to do in Istanbul of de rest van Turkije (tips voor Cappodocië: schuldig). De groep beoogt zeker en vast positive vibes te verspreiden, maar helaas is dat bijlange niet altijd het geval. Van negatieve werkervaringen tot de onvermijdelijke cultuurverschillen tussen vrouwen en hun Turkse schoonfamilies, er wordt wat afgeklaagd in FWOI. Hoewel ik vaak geen boodschap heb aan de dagelijkse klaagzangen op mijn Facebook-wall en sommigen de informatiefunctie iets te letterlijk nemen (‘where can I find an ugly Christmas sweater?’, ‘where can I find a product to make my hair grow faster?’) , betrap ik mezelf er toch op de posts -inclusief tientallen reacties- vaker wel dan niet te lezen. Het plaatst je eigen ervaringen in perspectief en bovendien is het een interessant stukje ‘slice of life’ in a foreign countryHet bestaan van de Facebook-groep op zich is hier meteen al een uitstekend voorbeeld van. In Buffalo voelden de foreign women -hoewel veel kleiner in aantal- zich alvast niet geroepen hun krachten te bundelen in een Facebook-groep ; ). De Turkse cultuur is dan ook onmiskenbaar aardig mannelijk. Mannen zie je altijd en overal, vrouwen niet per se. In sommige theehuizen zijn enkel mannen toegelaten en hun deel van de hamam is vaak groter en mooier (bastards! so unfair : )) dan het onze, om maar enkele voorbeelden te noemen. Dat FWOI zich enkel toespitst op vrouwen hoeft dus niet heel hard te verbazen. Toch is en blijft het voor iemand uit een westers land soms een raar en bijzonder gegeven.

Melding nieuw blogbericht

Probleem: je wil graag op de hoogte blijven van onze avonturen hier in Istanbul maar denkt er vaak niet aan om deze blog te bekijken. Of je vergeet al snel via welke link je hier weer terecht kan. Of je hebt het heel erg druk en hebt wat aanmoediging nodig. Hoezee, dat is vanaf nu verleden tijd!
Voor op het to-dolijstje van de drukke mensen:  klik rechts onderaan op ‘volg’ en geef je e-mailadres in. Vervolgens krijg je via e-mail een melding (met link) telkens ik een nieuw bericht publiceer. Je mailbox zit immers nog niet vol genoeg. Graag gedaan ; ).

Over bomen, bommen en bicky’s

Hoe het ondertussen in België gaat. Of we veel gemerkt hebben van de terreurdreiging in ons land. Neen beste fellows, daar hebben we, op het paraderen van enkele para’s in de luchthaven na, tijdens ons tiendaags bezoekje aan België niets van gemerkt. En maar goed ook. De eerste terrorist die een bom wil laten ontploffen in Kortrijk-Dutsel of Leuven moet trouwens nog geboren worden, geloof ik.
Wat ons wél is opgevallen, vooral in KD dan, is de stilte, de rust, de velden, de bomen en de frisse lucht. Gaan wandelen of joggen met de hond in een groen landschap, slechts een zeldzame wandelaar ontmoetend… in Istanbul is het geen evidentie. Tenzij je natuurlijk een straathond adopteert en de groene metrolijn richting het groen wil nemen. Dat kan ook. Neen, rouwig dat we voor even onze drukke winkelstraat moesten inwisselen voor het landelijke KD waren we hoegenaamd niet.
Na tien dagen ehm… ‘vakantie in eigen land‘ zijn we weer helemaal klaar voor een paar maanden tegen mensen opbotsen, nachtlawaai en andere niet zo bijkomstigheden van het leven in een wereldstad. En ook opnieuw klaar voor lekkere winterse salep-drankjes (een soort van drinkbare pudding met kaneel), veelkleurige vergezichten, uitgebreide Turkse ontbijten en ook weer werken, Turks leren en werken (voor R).
Het weerzien met familie en vrienden was heel erg leuk, en druk, en lekker. Veel te lekker, en veel te veel. De Belgische klassiekers (stoofvlees, vol-au-vent, kroketten en homemade bicky-burgers!) hadden we al te lang moeten missen, maar we proefden ook veel nieuwigheden: wortelpeterseliesoep, visfondue, kruidige pizzastengels of chocoladetaart met zelfgemaakt ijs (waar blijft dat homemade speculaasijs??). Mijn goede voornemens voor 2016 zijn dan ook niet vergezocht: meer sporten en meer sla eten. Vooral sla. Happy new year! 

The in-laws visiting

Na het bezoek van Marijke (een studievriendin van R) twee weken geleden, kwamen ook R zijn mama, broer, schoonzus en metekindje onze nieuwe habitat inspecteren. Ze verbleven van vrijdag- tot maandagmiddag in een ruim AirBnB-appartement in Cihangir, op zo’n 10 minuutjes stappen van waar wij wonen. Dat het appartement vlak naast een moskee lag (inclusief de call for prayer om 6u ’s ochtends; )) werd ruimschoots goedgemaakt door het koude maar zonnige weer, de overload aan heerlijk Turks eten (kaymak, köfte, vis, menemen en ga zo maar door), het sightseeing, het shoppen (hoera, na al die jaren eindelijk sloefen voor Stefaan!) en de vele gezellige family momentsmet of zonder Bumba : ).

Field trip to Ankara

Vorige donderdagavond trokken we met de hele rcac groep naar de hoofdstad Ankara. Vrijdag zouden een deel van de fellows (waaronder R) er een conferentie bijwonen en/of een lezing geven. De conferentie bleek een nachtmerrie (hopeloos over tijd, geen eten, weinig publiek) en het was dan ook jammer dat de fellows hier hun kostbare tijd aan moesten besteden. Ondertussen verkende ik samen met enkele rebelse fellows het bekende Museum for Anatolian Civilizations en een paar andere landmarks. Zaterdag leidde één van de fellows ons rond op ‘zijn’ site (Kerkenes) en zondag bezochten we nog een andere site in de buurt (Hattusa) vooraleer we terugreden naar Ankara en terugvlogen naar Istanbul.  Het mooie weer in combinatie met de natuur rondom de sites vormden opnieuw een welkome ontsnapping aan het drukke Istanbul.

Away from the hustle and bustle of the city

R en ik hebben een haat-liefdeverhouding met Istiklal Caddesi, de drukke winkelstraat in Beyoglu waar we wonen. Enerzijds is het handig dat winkels, bars en restaurants zo dichtbij zijn, anderzijds worden we gek van de horden toeristen en locals die zich net als ons een weg door de massa proberen banen. Je zou bijna blij zijn als het regent…
Om de drukte het hoofd te kunnen bieden, ontsnappen we in het weekend af en toe naar de rustigere wijken van Istanbul. Balat/Fener is zo een wijk. Kleurrijke huisjes en krotten wisselen elkaar af, en de was hangt buiten te drogen terwijl kinderen voetballen op straat.  Balat is een erg verpauperde wijk en weg van alle winkelketens, en claxonnerende auto’s waan je je zelfs even buiten het kosmopolitische Istanbul.

Little sis visiting

Eind oktober kwam the little sis op bezoek in Istanbul. Ze verbleef vijf dagen in ons klein gastenkamertje in het RCAC. Een goedgevuld programma vol moskeeën, paleizen, gezellige straatjes, uitkijkpunten en meer. Zon, shoppen, kaymak, sütlaç, kunefe en ander lekkers. Euh… who’s next? ; -)